Ton malheur, frérot, est pour moi un jour de fête...

L'Espérance de Tunis joue son destin au Caire.
Ses supporters jouent leurs vies et celles des agents de police égyptiens. L'anarchie la plus complète.
Des coups de poing dans le ventre, des coups d’extincteur dans la gueule et malheur à celui qui tombera en premier.
Il sera piétiné par une foule sans merci.
Notre football, bien qu'il nous coûte des milliards est médiocre. Seul le niveau de la violence dans les stades a su très vite hisser le drapeau national très haut.

En Tunisie, il y a deux catégories de gens: Les espérantistes et les anti-espérantistes.
Je ne vous cache pas que d'habitude, je fais partie intégrante de cette population qui trouve que l'Espérance est un club qui use trop souvent de l'interrupteur.
Etant moi-même victime, d'innombrables manigances du plus vieux club tunisien. La dernière en date, l'inoubliable huit avril de cette même année. Quand même les dieux du stade n'ont rien compris à l'affaire.
Je suis hammamlifois jusqu'à la moelle. Je ne vois la vie qu'en vert et blanc. J'aime mon club et ma ville plus que tout.

Cependant, dans les compétition internationales, où un club tunisien se trouve propulsé en porte-drapeau national, je ne trouve aucun mal à le supporter corps et âme.
C'est ainsi, qu'on m'a éduqué. On m'a toujours dit que les plus proches méritaient plus que les autres mon affection.

Ce que je trouve aberrant en Tunisie.  C'est que la population est divisée dans tout ce qu'elle peut entreprendre.
On se souhaite un échec inéluctable même si ton compatriote rencontre des protagonistes étrangers.
On se délecte des malheurs des autres.
On déguste sans aucune retenue et avec une exaltation criminelle les larmes de son prochain.

Les espérantistes, eux-mêmes, ne sont pas des anges non plus. Ce fléau est général à toutes les catégories.
Même le niveau d'instruction n'a rien à voir là dessus.

On m'a appris, tout jeune, que la discorde et cette haine qui grandit à vue d'oeil est un ogre dont l'apparition signe le déclin de l'empire dans lequel il surgit.
Heureusement, la Tunisie n'est pas un empire. Mais c'est tout comme puisque les choses ne cessent d'empirer ici bas.

On se traite de tous les noms. On prie Dieu avec une incroyable sincérité et une piété jamais "employée" auparavant (sauf l'année du bac et celle du concours) pour que son prochain trébuche et tombe avant d'atteindre son but suprême.

On promet à Sidi Mehrez et Sidi Belhassen des offrandes (Généralement, un immense plat de couscous avec plein de morceaux de viande dedans) si jamais il intervient auprès du Très-Haut pour faire réussir notre complot.
Les pistons envahissants même les prières, mes amis.
Il m'a suffi d'afficher mon soutien au seul candidat tunisien à la présidence du football africain pour que je sois pris d'assaut d'insultes et d'une vague sans précédent d'indignations.
Je profite donc de l'occasion pour réitérer mon  le plus sincère qui soit, à un club qui porte haut les couleurs de notre patrie.
Bonne chance aussi au CSS.
Au passage, j'emmerde les médias égyptiens qui sèment la haine et mettent une lourde ambiance qui dégénère souvent dés qu'un de leur clubs accueille une équipe arabe.
Après, ils se mobilisent pour dénoncer la sauvagerie de la réaction des autres supporters.
Je ne défend pas l'indéfendable comportement des tifosi espérantistes, mais les connaissant, il doit probablement y avoir une injustice quelque part qui a pu catalysé de la sorte leur révolte.
Et ci-après, la confirmation de mes suspicions en images.
La police égyptienne, une des plus barbares de ce continent de sous-développés, s'attaque avec une violence inouïe au public espérantiste pour avoir osé manifester leur soutien à leur club à travers des feux de Bengale.










Dommage que chez nous, les journalistes, les médias et les hommes en général sont castrés. On n'a personne pour mener une guerre des images et répondre à des allégations aussi fausses qu'insolentes.
Notre presse est bien plus occupée à faire sa propagande et à copier et coller des insolites qui ne nous font même pas sourire.
Peu importe si quelque part, on nous fait passer pour de viles créatures sanguinaires.

Je ne vous dirai pas au revoir mais je me contenterai d'un "ya3mel allah fel retour" qui veut tout dire.

الكرة تلمنا وما تفرقناش

برجولية الأمور وصلت إلى درجات لا تطاق والمستوى مس القاع ومازال ناوي يحفر إذاً ما فيها بأس واحد يذكر والذكرى تنفع المؤمنين. (غير المؤمنين الله غالب عليهم)

عمري قبل ما حسيت بعنف متأصل في القلوب وبحقد كبير لدرجة أنو ما فماش في تونس ليوم أسهل من مشكلة كان توصل تعطي رأيك في الكورة. 

مثلاً تنجم تطيح تربرب في الطريق العام وإلا تسب في أمهات التونسيين كافةً، كون متهني حتى فرخ ما يجي يناقشك والكلها تأمن على كلامك.

أما يا بوك تجبد على أسامة الدراجي وتقول راهو كاريوكا وإلا تغلط وتقول الترجي عدلت مع الهمهاما بالغورة وإلا حتى تقول رئيس الترجي حلايبي، تقوم الدنيا وتقعد.

كيفاش تجرؤ سيادتك ؟ شكون جد أصلك باش تحكي على الترجي؟ تو نفعلك ! وتو نعطيك!

يا ناس، جماعة متعاشرين توا مدة سنين الله تفرقهم كلمة يا ترجي يا رشوة ويا الإفريقي كم أنت صغير.

راهي لعبة ! راهي رياضة! راهي تلم في الشعوب وتقربهم لبعضهم ومش مجعولة للتفرقة.

وين ماشين بالجهويات ؟ رانا تحب وإلا تكرهوا ولاد أم واحدة.

إلي هذا يجي يقلك نكره السواحلية والآخر كان نلقى مكشخ لاما نخشمو، فيقوا على دين والديكم.

يكسروا في الستادات وعاملينها فخرة.

بلى لعنة الله على الجبورة.

الحمدلله واحد خلقو عندو مخ وعندو مستوى ثقافي يخليه يفرق بين الدوني والباهي. 

أما غايضتني ها البلاد شادة ثنية موش هي.

يا أهل الحل والربط لازم قرارات حازمة للتصدي لتفشي ظاهرة العنف في الملاعب والكراهية بين ولاد الأم الواحدة.

كان هذا كلو من الكرة مالا بربي حلوها علينا وخلينا ندورها بلايستايشن لعل قومي يهتدون.

أقول كلامي هذا وأستغفر لي ولكم ولكل جبري عنيد.

L’amour d’un club…

Avoir un diplôme d’ingénieur ou d’apprenti médecin en poche et avoir comme passion un club sportif.

Accepter sans trop se poser de questions qu’on te fouille avant d’accéder à tes gradins de prédilection.
Tout y passe.
Aucune intimité.
Même les zones sensibles du corps humain sont palpés soigneusement de crainte de te voir faire passer des armes de destruction massive parait-il.
Il n’est pas rare non plus de se voir obligé d’ôter ses chaussures en plein hiver.
Sécurité oblige. (Encore parait-il)
D’après nos informations, c’est la dernière méthode en vogue pour déceler les armes chimiques à type d’odeur nauséabonde. (Bravo pour l’innovation !)

Ressentir un plaisir quasi-jouissif rien qu’en usant ses cordes vocales dans l’unique dessein de soutenir son club jusqu’au bout.

Avoir une voix enrouée pendant toute la semaine qui suivra.
En être fier.
Parler pour ne rien dire afin que les autres se rendent compte que tu es de cette espèce noble qu’on appelle communément : Les fans.

Les fans sont des révoltés.
Les fans n’ont pas peur d’avaler des coups sévères livrés en bonne et due forme par des « bac moins dix » voire même des moins que rien.
Les fans, en entrant au stade qui est leur arène, ne lésinent pas sur l’effort pour cracher leur haine du système, pour dire leur mécontentement que leur inspire leur quotidien.

Ils le font souvent avec humour.
Un humour très corrosif, qui ne serait pas du gout de tout le monde.
Surtout, il faut le reconnaître en employant des termes choquants. Des termes évoquant les organes de certains des protagonistes du match en cours ou de leurs mères…
(Ce ne sont que leurs mères footballistiques m’a fait entendre un ami, une fois)
L’arbitre peut en attester, en « tête de turc » officiel de tous ces fanatiques du ballon rond.

Le fan est un être viril. Mais qui ne sait pas cacher ses larmes.

Il pleure pour exprimer sa joie ou sa peine. Tout dépend des circonstances.
D’autres préfèrent s’évanouir.
Les gouts diffèrent ici bas. On n’est pas là pour les discuter.

Quand les 90 minutes finissent par s’écouler. Le fan n’a pas encore fini son match.

Sa rencontre à lui dure des journées entières.
Des semaines parfois, de bonheur, d’amertume ou de migraine résistante à toutes les thérapeutiques usuelles.

Le fan est un passionné qu’on se plait à réprimander parce que le fan lambda a des diplômes mais très rarement des connaissances qui stimuleraient le respect enfoui au tréfonds de nos amis bourreaux.

Les joueurs dans tout cela ?

Les joueurs se gavent d’alcool et de produits illicites et dorment en toute quiétude, qu’importent les résultats tant que la paye de la fin du mois arrive en temps et en heure.

Ils se foutent de marquer ou de mettre à coté une balle inratable.
Quoiqu’ils doivent parfois se mordre les doigts pour une prime de victoire qui leur est passée sous le nez.

Le fan n’est pas dupe, il le sait et vit avec.
Sa passion est une maladie incurable qui réduit considérablement son espérance de vie.

Le fan meurt jeune pris d’une « crise cardiaque » en plein sommeil ou au mieux dans des gradins archicombles entre les siens.
C’est alors l’apothéose, la fin en toute beauté. Le martyr, arrivent à affirmer certains.

La société voit ces fans comme des bandits des moins que rien voire des êtres dénués de toute raison et de toute politesse.
Au contraire, je vois ces fans comme un signe de vitalité pour la société qui se donne tout ce mal à les héberger.
Parce que contrairement à beaucoup de leurs compatriotes, les fans forment une catégorie qui est parvenue tant bien que mal à exister.

Football, sexualité et fraternité algéro-égyptienne

Je déclare solennellement à tous ceux qui ont accédé à ce billet exclusivement attirés par le terme « sexualité », qu’ils peuvent dés à présent se rhabiller et aller voir ailleurs.

C’était simplement un artifice pour faire, pour une fois, un titre captivant, aguichant, qui fait vendre comme savent si bien le faire les torchons et autres tabloïdes qui minent le monde du journalisme.

Je le reconnais mon humour peut bien s’alourdir des fois et pondre des sottises de ce genre. C’est surement mieux que beaucoup d’autres sots et qui sont en plus inconscients de leur idiotie.

La transition étant toute faite, il est naturel d’évoquer l’évènement qui a secoué le monde ces dernières semaines.

Il ne s’agit pas de la famine dans le monde, ni des innombrables mutilés de guerres ni même de la pandémie de grippe A qui commence à bien faire.

C’est, comme vous l’avez tous deviné : Le match.
ZE MATCH comme diraient nos amis français.
L’Algérie, l’Egypte, la Coupe du Monde, les médias, la guerre, Amr Adib, Ech-Chourouk algérien, le sport, la diplomatie, la politique, les mouvements de foules…

En d’autres termes, notre désarroi, nous autres arabes avec un minimum d’instruction qui voyons impuissants deux pays « frères » se jeter des pierres et des accusations invraisemblables pour un match de foot.

Des millions de gens accusés de terrorisme, des ambassadeurs rappelés, des jets de pierres.
Mais où va le monde ?

« Le football est l’opium du peuple », si Karl Marx était vivant, c’est ainsi qu’il reformulera sa célèbre expression.
Plus qu’un opium, c’est de plus en plus vers la LSD que vire le sport roi surtout dans le monde arabe.
Parce que la LSD déforme la réalité étant la substance la plus dangereuse qui soit.

Nous faisons peine à voir avec nos excès dans tout ce qui n’a pas d’importance et notre légendaire indifférence dans tout ce qui est capital pour notre existence en tant qu’êtres humains.

Les médias étrangers suivent, interloqués, l’évolution de cette guerre dont la seule origine fut un vulgaire ballon rond.

Des artistes égyptiens qui promettent de ne plus se produire en Algérie, la Fédération Egyptienne de Football qui se retire de la Fédération Nord-Africaine de Football, le journal Ech-chourouk qui déclare que huit morts algériens sont revenus du Caire à la suite des violences perpétrées par le public égyptien déchainé, des talk-shows quotidiens qui prêchent impunément la haine et la cassure orient-maghreb comme jamais auparavant. Des violences d’une infinie barbarie qui éclatent dans les deux pays à l’encontre de ressortissants qui n’ont que leurs prières pour ne pas en être atteints.

Des médias maghrébins à l’instar de Nessma TV , qui ont le mauvais gout de rétorquer.
Il y a des cons partout, mais jamais je n’aurais pu imaginer qu’il aurait pu y en avoir autant par m².

Marre d’entendre Amr Adib et consorts, marre de voir des algériens lancer des menaces aux égyptiens. Marre d’assister à une telle férocité sous le regard bienveillant de leurs sécurités nationales.

Si seulement j’avais mon mot à dire, je déclarerais ces journées comme pages noires de l’histoire arabe et bannirait le football à jamais de nos vies.
Peu importe si comme substitution, le peuple se rabatte sur les cigarettes, l’alcool ou autres produits nocifs pour la santé.
Au moins je n’aurais plus le supplice de voir les journalistes de France 24, CNN et autres sourire sournoisement en nous évoquant.

Le patriotisme à la tunisienne à travers l’exemple de l’équipe nationale de football

J’ai parlé à des individus de différentes nationalités, qu’ils soient jeunes ou moins jeunes, instruits ou incultes, riches ou pauvres…

Ils s’accordaient tous à vénérer leur pays d’appartenance, à aimer leur hymne national et adorer les couleurs de leur drapeau en dépit des innombrables reproches qu’ils auront à formuler quant aux différentes manières avec lesquelles il est géré.

Mais ô grand jamais, je n’ai pu comprendre comment des énergumènes comme j’en croise par centaines dans ce bled clament fièrement leur déni de leur patrie et leur haine de leurs couleurs.
Imaginez que même en regardant un match de foot d’une extrême importance dans lequel son équipe nationale est l’un des partis, on puisse s’attrister de la victoire des siens.

C’est une idée que je ne suis pas arrivé à concevoir.
Comment peut-on naître, vivre, se nourrir et à priori être destiné à mourir dans ce pays et n’avoir même pas l’infime sympathie pour cette terre ?

Quand je vois des palestiniens lutter témérairement pour que puisse exister un état palestinien…
Quand je vois comment des libanais sont bombardés nuit et jour, perdent des êtres chers et ne pensent même pas à s’exiler pour fuir le massacre…

Dés que tu parles à un tunisien lambda, au-delà de son irrésistible envie de quitter le territoire national, il arrivera très rarement à s’opposer à cet appétit gargantuesque d’injurier son propre pays.

Pire encore, n’a-t-on pas entendu parler de cette pièce de théâtre tunisienne dans laquelle la réplique dénigrant la nation « dinomm hal bléd » soit accueilli avec des acclamations à tout rompre d’un public en mal d’insultes vis-à-vis de son bled.

De quel patriotisme parlons-nous donc ?

Le patriotisme est une idée désuète dans nos contrées, un fantasme que le peuple ne pourrait jamais assouvir, une légende selon laquelle un jour on a pu aimer ce pays dont l’histoire est toutefois riches en pages dorées.

Pourtant, des gens sont morts pour offrir l’indépendance aux tunisiens.

Des hommes ont laissé leurs familles et se sont isolés dans les montagnes au péril de leurs
vies et ont été baptisé les « fellagas » pour que je puisse aujourd’hui fredonner impunément une chanson des Beatles.

Que l’on s’obstine à vénérer « Ettalien » et à cultiver ce rêve inaccessible de bonheur et de succès, on pourrait très bien comprendre en voyant les conditions dans lesquelles vivent certaines familles mais qu’on en arrive à haïr le pays et à ne voir aucun charme dans le drapeau couleur sang flanqué d’une étoile et d’un croissant, c’en devient sérieusement révoltant !

حب الجمعية

صحيح ما وردت في حتى نص مقدس ولا في صحيح مسلم لا عند الترمذي أما حب الجمعية ظاهرة حرام نتجاهلوها.

توا مديدة صغيرة، موقع العربية حكى إستناداً إلى جريدة تونسية نخير لأسباب إنسانية ما نسميهاش، أنو فما إنسان أصيل مدينة قليبية كان متيم بحب النادي الإفريقي كيف مات خلى لعايلتو وصية يقول فيها أنو يتمنى لو يدهنولو قبرو بألوان الجمعية كدليل لوفاءو للنادي حتى بعد موتو.

عمركمشي سمعتوا بإنسان كان مضروب في طفلة، قبل ما يموت وصى أهلو باش يدهنولو قبروا بلون

شعر أو بشرة أو اللون المفضل للبنية ؟

هذا من غير المعقول...

حب الجمعية أقرب ما يكون من العبادة.

فيه إخلاص غير مشروط، وبذل من غير حساب وحب لا متناهي. في الأرجنتين وصلت الحكاية بيهم إلي توا جمعية البوكا جونيورز عندهم مقبرة خاصة بمحبين الفريق كلها مطلية بالألوان الزرقاء والصفراء.

حب الجمعية يهد هدة واحدة على قلب عادةً ما يكون فيه فراغ يسعى المرء مهما كلفه ذلك باش يملاه. حب الجمعية يسكن بين الضلوع ويصبح بين عشية وضحاها معنى الوجود. حب الجمعية وعلى عكس ما قد يشاع له، ليس بمظهر من مظاهر التخلف بل جانب شرعي من حياة الفرد كحبه لفكرة، أو لجهة أو لشخص ...

حب الجمعية يسمو بالفرد من مجرد كائن حيواني مقينة عليه و يعدي وقتو ينقش في القلوب إلى كائن حيواني (ساهلة هي باش يولي عبد؟) يحاول بذل كل جهدو، ويشغل بالو من أجل الإرتقاء بفكرة هي النادي الذي ينتمي إليه. صحيح كرة القدم وغرامها والرياضة بصفة عامة هي والهالة الإعلامية إلي تتبعها يخليو الفرد يدخل في حالة هستيريا يولي فيها المواطن الرايض العادي يكسر ويسب ويخرب ويشاغب.

ولكن نتصوروا لحظة بركة ما كانتش فما رياضة في بلادنا، آش كنا نعملوا طوال الجمعة؟ أنا متأكد إلي نسبة الإجرام راهي طالعة أكثر ببرشة مما هي عليه الآن كيما يقول المثل الفرنسي الفراغ أم الرذيلة.

شخصياً من إلي حبيت جمعية حياتي تبدلت. نحكي عليها في وسط الجمعة، فين ندخل للانترنات وإلا نقرأ جريدة نسأل عليها وحتى في الليل نتكشف عليها وأخيراً بالطبيعة عادةً نهار الأحد نكون شادد بلاصتي بأحد الملاعب "نشجع وإلا نروح" كما تقول الأغنية.

نعرف إلي الناس الكل تتصور إلي كرة القدم في البلدان النامية والمكانة الضخمة إلي تحظى بيها في قلوب الناس مجرد مخدر لعقول المواطنين حتى يبتعدوا قدر الإمكان على التشويش ونشر البلبلة في ميادين أخرى تبدو حساسة أكثر من الرياضة.

لكن بالنسبة ليا، مع الفراغ الروحي إلي يعيشو التونسي بصفة خاصة أحسن دواء ولو وقتي هو بدون أدنى شك الرياضة حتى لا يصاب الشعب بالإحباط، وحتى يقصد ربي المواطن التونسي للعمل متاعو بأكثر جدية وتتحسن كان صدقني ربي الإنتاجية.

Les africains et leurs sélections de football sont-ils des animaux ?

Les appellations réservées aux sélections africaines sont quasiment toujours en rapport avec des animaux. Je citerai à titre d’exemple : les Aigles de Carthage (Tunisie), les Lions de l’Atlas (Le Maroc), les Lions Indomptables (Cameroun), les Lions de la Teranga (Sénégal) et les Eléphants (Côte d’Ivoire)…

Ceci m’intrigue énormément, je me demande même qui est à l’origine de ces désignations que je trouve racistes, réduisant les africains à des animaux et faisant ancrer cette mentalité de bestialité provenant de ce continent. Contrairement aux sélections européennes et autres : Les bleus (France), la Squadra azzura (Italie) et les oranges (Pays Bas) qui ont l’élégance de ne pas se sous-estimer.

Je vois mieux la Tunisie en Gladiateurs d’el Djem. En tout cas, c’est surement beaucoup plus classe que de s’identifier à des animaux et beaucoup plus à l’image de l’histoire richissime de l’ex Ifriqyia et actuelle Tunisie.

Quand l’Egypte affronte l’Algérie aux éliminatoires... L’ambiance électrique est garantie

A coups de chants patriotiques des deux côtés diffusés en boucle sur les chaines de télévision égyptiennes et algériennes et de discours belliqueux c’est à se demander si nos voisins ont toujours assez de lucidité pour se rappeler qu’il ne s’agît encore et toujours que d’un jeu où l’on peut perdre comme on peut gagner.
Ces démarches qu’ils pensent efficaces pour motiver leurs « troupes » (pour reprendre leur idéologie) ne servent qu’à envenimer la situation, qui on l’espère ne dégénérera pas quelque soit l’enjeu.


[Le match aller se jouera aujourd’hui vers 20h30 dans la ville algérienne de Blida]

كلنا ضد برنامج حرب أهلية على الفضائية ت7

كنت ناوي ندخل في سبات ما يخرجني منو كان الله عز وجل ولكن ونظراً لما يتطلبه الوضع الراهن من تضحيات جسام في سبيل سلامة المواطنين والمنشآت، قررت نعمل زيارة خاطفة على أمل تحريك العقول الجامدة.

نهار الأربعاء هذا كان صدقني ربي وفي غرغور القايلة باش تشهد تونس حدث بالغ الأهمية ألا وهو نهائي البطولة إلي باش يجمع في حوار غير مباشر الإفريقي والترجي على الطريقة الإيطالية في الجولة الختامية. مع العلم إلي ها الفريقين عندهم مدة كبيرة ما تنافسوش بالشدة هذه على بطولة.

توا كي تخرج في شوارع العاصمة ما تسمع كان... "كان ما نهزوها نحنا نحرقوه الستاد"، "بطولة روحت حتى بالغورة"... ومشطرة كبيرة من هذا القبيل من الجمل إلي أكيد فهمتوا، تدل على رحابة صدر عالية.

ولكن الأمر ما يوفاش هوني. حيث شاءت الأقدار أن يكون الخصم متاع الترجي في هذه الجولة الختامية: النجم الرياضي الساحلي. هذا الفريق إلي عندو أحباء من أكبر هواة رياضات رمي الحجارة، وحرق الغابات وشتى عمليات التخريب ومباراتهم ضد الترجي في رادس لحساب ربع النهائي متاع الكأس السنة أو سيارات جمهور أهلي طرابلس خير دليل على ذلك.

الحاصيلو جو عام سريع الإلتهاب، يا بوك واحد يشعل سيقارو لاما نمشيو فيها كلنا زيزي.

أنا شخصياً ونظراً لكوني محب لجمعية ما عندها في السوق ما تذوق، نتصور ما عنديش خيار غير تشجيع الروح الرياضية.
يقول القايل الروح الرياضية آش مدخلها في ها الجولة الختامية ؟ من الأرجح تكون غايبة في كل الحالات.

لا يا سيدي هنا تغلط، أنا شخصياً باش نمشي للستاد نشجع مدافعي الروح الرياضية في كامل تراب الجمهورية : أعوان الأمن.
باش نهز معايا بلاكة كبيرة نكتب عليها:" خلية أحباء المتراك في حمام الأنف".

خاطر التونسي مازال ما فهمش أنو ملعب رادس وملعب المنزه وكل المنشآت إلي والدين أمهم، تتاحلهم الفرصة باش يستغلوها ملك للمجموعة وكي يخسروا ويكسروا الكراسي ويحرقوا سيارة إطفاء ماهوش إستعراض عضلات وإلا فخر كيما يتصور البعض وإنما شيء لا يجي من باب الإنسانية لا السلوك الحضاري لا حتى من باب الرجولية.
لذا إلي يخسر يسكر فمو، يتحلى بجميل الصبر، يهبط رأسو ويشد دارهم وإلا العصا لمن عصى وإلي جابها لروحو...
وإلي ما عجبوش الوضع تو نحكمو عليه بسيجور بستة أشهر في ثوب محب لجمعية تكور على الدود كيف جمعيتي...
وآخر دعوانا انشالله يخسروا الكل وما يربح حتى حد ولو للأسف الشديد، الشي هذا منطقياً مش ممكن .
في الأمن والأمان

البطولة الوطنية لخطف أرواح الشبان بإستعمال كرة القدم بتونس

بطولة العام هذا وصلنا لأرقام قياسية متاع وفيات ناتجة بطريقة مباشرة أو غير مباشرة لكرة القدم، هاو مرة واحد ضربو ميترو وهو ماشي للدربي، وهاو واحد عمل "كريز كاردياك" اثر هدف تعديل الترجي في آخر لحظة أمام الهمهاما ماغير ما نحكيو على إلي ضربوه جماهير الفريق المنافس وغيرهم وغيرهم...
قريب باش يتلزوا يعملوا بجنب الأرقام متاع المخالفات والتسلل وعدد التصويبات نحو المرمى، عدد الضحايا، المجاريح
منهم والذين وافاهم الأجل المحتوم...

وهذا آرتيكل قديم كتبتو في الموضوع

شنية الحكاية زعمة ؟
توا بطولة عندنا باش واحد يفديها بروحو ؟
الحقيقة، ساهل برشة واحد ينقد ويذم أما أنا بيدي من الناس إلي كي يمشيو للستاد نستريسي جمعة كاملة قبل الماتش، وأثناء المقابلة نتحول لعبد مغاير تماماً...
ما يوصلش بيا الأمر للضرب، ولكن نغني بدون إنقطاع، نصيح ونشجع.. وكان تجي تقيسلي الضغط متاع الدم لاما تلقاه في السماء...
هذا مع العلم إلي فريقي لا يلعب على كأس ولا على بطولة...
في بلادنا وفي العالم الكل، كرة القدم تعدات مرتبة الهواية باش تولي ديانة...
ما فيهاش ملائكة وإلاه ولكن فيها عزرائيل يقبض الأرواح متاع المشجعين.

ومانيش من الناس إلي مغرومين بالفرجة على هموم الناس، لكن هذه فيديو قام بتسجيلها موقع النادي الصفاقسي فيها والدين الشاب إلي عمرو 20 سنة إلي توفى أثناء المباراة الأخيرة لللنادي في كأس العرب. لعل تنفعنا الذكرى، ونكونوا من أولي الألباب ونعرفوا إلي الدنيا فيها موت...


قبل ما تبدى المباراة، الملاعبية تقوم بالحركات الاحمائية... نهار كيما النهارات الكل.
أما فما فرخ صغير عمرو ما يعديش العشرين، يعلق في أعلام بين فضى وهواء. كل شيء يهون على جال الجمعية. انشالله بركة لولاد ينورونا...
ريح تهب أكثر من اللازم، في وقت قاتل، في وضع قاتل... في زمان قاتل.

يطيح صاحبنا... ينقل إلى المستشفى في حالة خطيرة... بعد مدة، يتوفى...
هذي حكاية حزينة بين آلاف الحكايات... نردوا بالنا على سلامة وليداتنا في المستقبل...

ربي يصبر أهالي إلي فقدناهم، ويرحمهم الكل...

بلها ديما حي

لانا في ذكرى وفاة ولانا في مناسبة خاصة وتوة الواحدة صباحاً كان جات الدنيا دنيا راني مشيت رتحت بدني...
ولكن ليلة كاملة وأنا نتذكر في المرحوم الهادي بالرخيصة إلي لقبو الشارع التونسي ببلها...
نتذكر نهار إلي مات -الله يرحمو- وقتها 4 جانفي 1997 في الليل، الترجي تلعب في مقابلة ودية مع نادي ليون الفرنسي...
كرة عادية في وسط الميدان ما فيها حتى خطورة، تماس تتلعب والهادي يركح الكرة ويطيح...
كانت آخر لحظات في حياته...
الهادي قلب الأسد فارقنا نهائياً...
نتذكر روحي بكيت شهيد الكرة التونسية كيما كل فرد من أفراد شعبنا...
هو الإنسان ينجم يقوم بأعمال جليلة أما الكيفية إلي يفارق بيها الحياة عندها قيمة كبيرة باش يولي أسطورة...
بلها كان أسطورة ولا يزال...
هو كان بطبيعتو محبوب جداً من كل التونسيين وحتى السواحلية إلي التنافس على أشده بينهم وبين المكشخين وكانوا يحترموه جداً لسلوكه المثالي خارج الميدان وداخله...
وزيد يموت على أرضية الملعب وهو في أوج العطاء...
بعد 14 سنة منذ تاريخ وفاتو، حتى تونسي ما نسى الهادي بالرخيصة وأهدافو مع المنتخب الوطني في كأس إفريقيا 96 و مع الترجي ضد الزمالك المصري ديما عالقين في الذاكرة...
بلها فارقنا في عز شبابو وخلانا حائرين، الموت ما تعرفهاش عند شكون وما تعرفهاش كيفاش تجيك ولا وين تديك...
بلها كي جاتو الموت زادت كبرتو وعلات في شأنو...
عاش كبير ومات كبير...
الله يرحمو ويوسع عليه في قبرو ويرحم جميع موتى المومنين ...

الكمون منين يا دكتور حامد ؟

ممكن ما سمعتوش بالقضية الجديدة إلي هزت عالم الرياضة في تونس ونفضتو...

الحكاية تخص مدافع إسمو خليل شمام يلعب مع الترجي الرياضي تمت مؤخراً دعوتو لتعزيز صفوف المنتخب التونسي في مقابلة بوركينا فاسو... بعد ما رجع ببعض الأيام، جاتو سخانة كبيرة ما عرفوش منين ياخي عملولو التحاليل اللازمة وطلع الطفل مسكين عندو بالوديزم (مالاريا) أو بلغتنا العربية القحة حمى المستنقعات... 

مشكلة كبيرة لأنها الحكاية هذه الكل كان بالإمكان تفاديها بالوقاية إلي ما تتكلف شيء وتخلينا نربحوا صحة وليداتنا الصغار... 

الناس الكل دارت على دكتور الفريق الوطني سي حامد كمون إلي قال حرفياً أنو في عشرة سنوات على رأس الفريق الوطني عمرو ما أعطى حربوشة واحدة وقايةً من هذا المرض وعلل موقفو بتأثيرات هذا الدواء إلي تنجم تقلص من العطاء وتنجم تعطي أعراض أخرى... 

وأيضاً لقلة المدة إلي يعديها الوفد التونسي في تلك البلدان... 

هنا مناش قاعدين نعملوا في محاكمة لفلان وإلا فلتان ولكن كل واحد يتحمل مسؤليتو... 

لأنو عائلة عطات ولدها أمانة لتشريف وجه تونس في محافل دولية ما يجيش منو نرجعوهولهم بين حياة وموت... صحيح مكتوب ربي أما زادة شوية من الله وشوية من عبدالله... وماذا بينا المرة الجاية يرجعولنا اللاعبين متاعنا كلهم لابأس والرياضة تبقى حاجة ثانوية... 

ونطلب اللطف لخليل شمام ونشالله لابأس... 

وما يغيبش على بالك يا خليل خويا إلي كل وجاعة حسيتها وكل سخانة طلعتلك وكل دوخة رهوجتك راهي في سبيل ذلك العلم إلي فيه نجمة وهلال وكلو بأجرو!

عنا البوقرنين جيبو أمريكا

في يوم 10 أوت إنشالله سوف تعطى صافرة بداية البطولة الوطنية المحترفة للموسم الجديد بما فيه من لكم وضرب مبرح وطرد ومقابلات بدون حضور جمهور وأعمال عنف شديد وإنعدام للروح الرياضية... وزادة باش ما نظلموش الناس، شوية كرة قدم.
الهمهاما كيما كل موسم تحسها داهمة على جبل بقدومة نظراً لموارد المدينة الضعيفة وإلي نذكركم تتقتصر على تحركات سكانية ليلية نحو بالرمو أو جينوفا أو غيرهم على متن سفن غير مريحة بالمرة وشوية بطاطا وشوية قناريا إلى جانب، والحق يقال مزروعات كبيرة من النعناع موجودة رغم كل الغرابة على حافة ميدان الملعب البلدي بحمام الأنف.
حسب آخر الأخبار المنجي بحر باقي على رأس النادي. وما نكذبش عليكم حبيتو يمشي خاطرني لتوة ما هظمتش إنتقال العربي الماجري حارسنا الكبير إلي علقنا عليه آمال كبيرة وإلي تباع بإخ تف للترجي ومن دون ما يعلم حتى حد.
المدرب العائد رضا عكاشة لاهي بالأمور الفنية ونتمناولو باش بعد الجولة السادسة يكون مازال حاضر.
بعد ما مشى الحارس العملاق محمد الزوابي إلى حمام سوسة جبنا من النادي الإفريقي الحارس القصير والموش دوني أنيس الزيتوني.
سينون انتدابات بودورو قادمين من فرق بودورو من أعماق الدنيا.
المهم مشينا حجزنا بطاقة علاج في إنتظار الكارطة متاع الجمعية وبقدرة ربي رغم الفلوس إلي ما عناش والفاتورات إلي موش خالصة والإنتدابات التي لا تستحق الذكر ستظل الهمهاما صامدة شامخة كشموخ الجبل المطل على بحرها.
وانشالله السنة نطلعوا برشة ملاعبية من فروخنا باش كي العادة نعقدو برشة جمعيات وما نطيحوش وعلاش لا نهزو حتى كويس صغير كان موش متاع تونس متاع تاي والا كابوسان موش مشكلة.