La guerre divine

Je combats au nom de Dieu le tout puissant.
Dieu ne me l’a pas demandé, mais je suis sûr que si on avait une petite discussion création-créateur, il m’encouragerait à y déployer tout mon génie.

J’insulte les mères de ceux qui ne sont pas d’accord. Les pères aussi y passent. Parfois les sœurs tant qu’on y est.
Surtout quand l’ennemi est orphelin. Les affronts sont alors plus exquis.

Depuis que j’ai connu l’islam. Je vis en paix avec moi-même. J’ai enfin connu la quiétude. Dieu m’a promis soixante-dix vierges.
Par contre, je me fais un sang d’encre pour corriger mon environnement à coups d’acide chlorhydrique, de crachats et d’urines avec lesquels je couvre les mécréants.

Je mène la guerre sainte et même si je meurs, j’aurais le rang tant prisé de martyr et je me gaverais de Boukha et forniquerais à longueur de journées avec uniquement des vierges dans mon harem.

Je ne cesse de sensibiliser le monde contre les dangers de cette laïcisation dont les méprisables défenseurs se multiplient à vue d’œil.

Je méprise les avis qui me contredisent et vois en l’islam l’unique voie du salut. Dans le cas contraire, ces athées trépasseront par mes soins et périront en enfer éternellement.

Il est vrai que je n’ai jamais lu le coran, je n’ai même jamais prié mais je crois savoir que l’esprit de l’islam est en moi. La preuve en est, cette barbe que je me laisse pousser depuis plusieurs années.


Au nom de la laïcité et de la liberté d’expression, je combats l’islam et son Dieu le tout puissant.
L’audition de versets coraniques provoque en moi une éruption cutanée allergique.
Je crois dur comme fer que tous les croyants sont des idiots qui n’ont pas su comprendre qu’on n’est que le fruit du hasard, ou pire encore des faibles qui se laissent docilement guider par les règles puériles d’une religion absurde.

Je lève mon verre de whisky en plein mois saint du ramadan pour provoquer ce troupeau dont les cerveaux sont en veille depuis leur naissance.

J’insulte la religion et clame mon soutien à tous les mouvements anti-islam.
Traite inconditionnellement les filles voilées de putes coincées qui ont peur de saluer de la main un homme de peur d’être envahies par un plaisir interdit.

Je hais cette religion. Je mets en garde contre l’islamisation de cette population et ses dangers.
J’y vois la fin de la civilisation.

Je clame forniquer et me saouler à longueur de journées et me moque éperdument de tous ceux qui s’en abstiennent pour des promesses que personne ne saurait leur garantir.

Je crois détenir la vérité et rit à me tordre le cou en voyant les autres se prosterner.
Je me fous de heurter la sensibilité de quiconque, je suis dans un pays libre et je me permets penser ouvertement !





Entre ces deux extrêmes je peine à trouver lequel des deux nous mènera plus vite à notre perte. Mais je suis au moins sûr que les deux combinés nous y guideront beaucoup plus simplement.

زبلة البلوغوسفير

توا مديدة كبيرة، البلوغوسفير تفتقت من بعضها. انقسامات، سبان، إتهامات، خلافات.
يا تكون من الحرافيش يا تكون من الناس إلي يفهمولها في كل شيء ويعرفوا الباهي والدوني وعندهم الحق يسبوا بإسم الدفاع على كرامة الشعب والهوية.

يا حسرة على بلوغوسفير زمان إلي كانت الحملات على عمار وغيرو وراء بعضهم والناس تنقش النقشة تلو الأخرى.

كانت بلوغوسفير عندها دور في تونس. توصل المعلومات للشعب، تساهم في محاربة التعتيم إلي مغروم بيه اعلامنا العزيز الغالي.

تبقى نهارين غايب ترصيلك سويعتين تقرأ وتتبنن.

توا تغيب حتى جمعتين، كي تجي، تحمد ربي ما خلطتش على الخرم والتفاهات.

هذا موش وقوف على الأطلال، خاطر مازال الخير في الدنيا. وروح التدوين مازالت ما طلعتش نهائياً إلى الرفيق الأعلى.

أما هاو رصاتنا في مصب الزبلة متاع البلوغسفير، نفرزو والريحة قاتلتنا. أهوكة مرة بعد قداش نطيحوا بقطعة ما صارتش.
والفائدة في آخر الأمر واحد يكون راضي على إلي يكتب فيه.

يشعلوا في الشموع ويتاجروا بالدموع

أمر ما عادش انجم نطيقو توجه التلفزات متاعنا نحو ما يسميه الفرانساوي: السنساسيونيل... أو بلغة أخرى التجارة بدموع الناس.
قبل كانت تونس سبعة محتشمة في هذا الميدان، وكان لقناة حنبغل نصيب البطل في الرداءة من هذا النوع ببرامج مثل دائرة الضوء، المسامح كريم (إلي كان يقدم فيه مخنان القرن الحادي والعشرين، بالطبيعة راكم عرفتوه: علاء !) وغيرهم.
ليوم المنوعات من هذا القبيل كي البطاطا حتى في قناة تونس 77 وإلي يحك رأسو يجي ينشر حوايجو الدخلانية المسخة قدام مئات الآلاف، ويبكي ويشكي وكأنها مشكلتو باش تنفرج وباب العرش تحل.
والمشكل إلي في مجتمعنا الناس ما تسامحش. كان توصل نهار تتعدى في التلفزة وتغلط أقل غلطة، يقعدوا يشدوهالك عشرة سنين، ونتذكر واحد نعرفوا الناس الكل تعيتلوا مامي بلدي خاطر كيف كان صغير تعدى في إشهار لهذا المنتوج.
التلفزة التونسية بالطبيعة تمرر التصاور هاذوما وتقضي قضيتها من المواطنين الغافلين تسيبهم في الطبيعة وتلوحهم ويقعدوا هوما يقاسيو لا حبيب ولا حبيب.
والدليل على أن هذا هو التوجه العام هو الأسئلة إلي يطرحوها المقدمين على الظيوف، نعطيكم مثال، وقتها اثر حادثة حفلة ستار أكاديمي في صفاقس وإلي خرجوا منها المنظمين سلامات (درا كيفاش؟!) جاء المنشط متاع دائرة الضوء سأل أم لإحدى الضحايا وكانت مراهقة، فقاللها: وإنتي كنت تحبها ؟.... فأجهشت المرأة بالبكاء وقعدوا يصوروا فيها من مختلف الزوايا ويكبروا في الزوم ويتبعوا في كل دمعة تنزل مع تمرير موسيقى حزينة...

والله ما نلوموش على حنبغل قناة خاصة تحاول قدر الإمكان افتكاك إهتمام المشاهد ولو كلفها ذلك إستعمال طرق من مستوى منحط...
أما قناة نخلص عليها مع فاتورة الضوء تجي تنفخلي رأسي بقضايا فلان متعارك مع أمو، ومرأة مطلقة طلعتلها التبرية في ضبوطها... هذا أمر ما قالش بيه ربي وما يجيش منو...
وربي يهدي ما خلق